Reisverslag Turkije 2012
Gelukkig NIET vrijdag maar dinsdag de dertiende maart 2012 kan onze tennisvakantie beginnen.
Koffer(s) inpakken valt voor velen al onder de noemer TOPsport; om niet de 20 kilo te overschrijden.
Wekkertje wordt maandagavond gezet , check-check- double check. Halverwege de nacht nog een check..
Dan is het zover om richting Schiphol af te reizen na een lekkere warme douche, handjes schudden knuffels tik op de schouders het is net alsof de laatste reis (2012) net achter de rug was.
Topkapi, Antalya here we come, met de airbus wel eerst een tussenstop in Istanbul. Er gingen een aantal medepassagiers eruit er werd intussen getankt. Voordat wij weer gingen stijgen moesten er passagiers van plaats veranderen om het gewicht gelijkmatig te verdelen in de airbus. Onder ons gezegd en gezwegen, hilariteit alom.
Even later kwamen wij aan op Airport Antalya, sigaretten en drank werden massaal ingekocht en toen konden wij in de bus stappen om naar Topkapi gebracht te worden.
Het was net als ‘thuiskomen’ vertrouwde omgeving, wij kregen te horen dat wij de tennisbanen van het Kremlin-hotel konden gaan gebruiken. Aangezien de meesten in de hotelkamers van de 4000 nummers werden ondergebracht bleek dit dus maar een klein stukje lopen naar de tennisbanen.
Wederom mochten wij gebruik maken van alle faciliteiten van Kremlin en Topkapi.
De nieuwelingen werden gelijk goed opgevangen in de groep – One Big Happy Family –. De volgende ochtend werden de (nieuwe) tennisleraren Ron, Kaj en Bas voorgesteld, de ditjes & datjes en weetjes werden geformuleerd door Joost en Tom gaf, zoals een goede PA het betaamd als afsluiting hiervan de nieuwe Turkijegangers een rondleiding. De eerste dag was ook de enige dag dat wij met onze winterjassen aan van het Turkse weer konden genieten.
Wesley en Rosco waren niet mee, Wesley is in januari vader geworden van een mooie dochter, Kelsey en kon thuis niet worden gemist. Rosco had te drukke werkzaamheden om vrij te kunnen nemen.
Joost, Ron, Kaj en Bas bleek een goede combinatie en iedereen was tevree!
After_tennis deden zij gezellig mee, iets wat niet onbelangrijk voor de groep is. Complimenten voor de keus van Joost.
De daarop volgende dagen tot einde tennisvakantie was het of in tenniskleding of in zwemkleding, maar bruin werden wij allemaal.
Twee keer per dag tennislessen, alles werd uit de kast gehaald om de techniek(en) te verbeteren en of bij te spijkeren en tijdens het rommelpotten ten uitvoer gebracht.
Klaverjassen en jokeren, georganiseerd door Tom, vond plaats op de vrijdagavond. En op zondag, tijdens het toernooi, kregen wij bezoek van de ‘Toppers uit Purmerend’. Wij hebben van hun optredens genoten, ‘jongens dank je wel daarvoor!’
Zaterdag werden de prijzen voor de winnaars van het kaarten en tennissen ingekocht onder leiding van onze Ellie. Langs deze weg wil ik namens de groep Ellie ook hartelijk bedanken dat zij dit elk jaar voor haar rekening neemt. Het is altijd maar wikken en wegen wat wel of niet leuk zou zijn en of in de smaak zal vallen, een ieder tevreden stellen. Dit jaar was het in de teken van sjaals; viel in de smaak. Namens alle prijswinnaars, dank je wel Ellie!
Dinsdag vroeg in de ochtend afscheid van de eerste groep en later op de dag verwelkomen van de tweede groep. Voor degenen die het nog niet weten, er is een grote groep die twee weken gaat en een groep de eerste week en een groep de tweede week.
In de tweede week op de woensdag weer het voorstellen van de trainers, de ditjes &datjes en weetjes, de rondleiding en het lessen kon beginnen.
Als niet tennisser merk ik de enthousiasme van de Turkijegangers op.
Wij kregen te horen dat de tennisreis volgens jaar naar Paloma Renaissance in Delbidi geboekt wordt, dit valt uiteraard bij velen, die er al eerder zijn geweest duidelijk goed in de smaak.
Zondag, de toernooidag, werd er een mooie demonstratie gegeven door de trainers, Joost, Ron, Bas en Kaj. De Turkijegangers, wij dus, keken hier ademloos naar. En volgens mij moeten er enkelen gedacht en geteld hebben: hoeveel tennisreizen zal ik moeten boeken om ook zo te kunnen tennissen… ?
De laatste avond was in het teken van de prijsuitreiking, wederom vielen de sjaals goed in de smaak.
Ron aangaf dat dit zijn laatste tennisreis was. Ron Keesman, namens alle Turkijeganger: dank je wel voor alle jaren (6) dat jij je zo voor ons hebt ingezet met de tennislessen en vooral voor je geduld, wij zullen je missen!!!
En daar stonden wij op Airport Antalya in de rij waar velen overgewicht hadden, nee niet door het vele eten …. De portometniX moest worden getrokken en bijbetalen. Ja mensen 20 kilo is 20 kilo ;-) zei ik die voor het eerst onder de 20 bleef…
Al met al een geslaagde tennisreis georganiseerd door Joost van der Marel, dank je wel namens alle Turkijegangers.
Het aftellen is begonnen, 12 maart 2013 de goedkoopste tennisvakantie van Nederland Joost van der Marel tennisschool te Apeldoorn.
Nu gaan wij over tot de orde van de dag!
Veel liefs van een Turkijeganger.
N.B. vergeet niet naar de mooie foto’s te kijken hier op de website.
Reisverslag Turkije 2011
Tennisvakantie met Joost van der Marel tennisreizen, die zijn voor de die-hards!
Volgepakte tennissers – mee met de goedkoopste vandermarel.com tennisreis - per vliegtuig naar Turkije. Niks lanterfanten; tennislessen, shoppen en bruinen, te goed doen aan al het lekkere eten en drinken aan elkaar geknoopt 1 of 2 weken weten te volbrengen. Wat een uitdaging, ieder jaar maar weer. Zelfs voor Joost een uitdaging om rekening te houden met onze portometniX, wederom geslaagd! Fantastische fotoverslagen zijn te zien bij diverse foto’s!
Stiekem wel gehoopt, maar niet gedacht, dat we wederom de zon op ons witte velletje zouden voelen, de ene keerde bruiner dan de ander weer terug naar Nederland.
'Ik wil ook wel weer in Antalya kijken.'
'En ik in Cider.'
'Nou, dan gaan we daar ook heen.'
IK zei: ‘DOEN’, ik ga naar Sultan Bazar ik blijf lekker dicht bij huis.
Het taxivervoer werd door PA Tom voor een ieder die dit wilde dan ook geregeld. Jassen en broeken werden op maat gemaakt, de nodige onderbroeken, sjaals en sokken ingekocht geen tennisles werd overgeslagen. De tennislessen werden aangepast. In de ochtend tussen 08:00 en 11:00 en in de middag tussen 15:00 en 18:00 werd het heilige groen -of was het blauw- betreden onder leiding van Joost, Ron, Rosco en Wesley.
Uiteraard voor degenen die de technieken die geleerd werden wilden oefenen op andere tennissers werd er van 11 tot 12 geROMMELpot!
Knap en respectvol dat Joost het niet liet afweten ondanks dat hij erge last van zijn rechteroog had, zicht belemmering door een losgelaten netvlies en gele vlek(Macula) en dat is geen pretje.
Ron die de liefde van zijn leven voor het eerst 2 weken moest missen hetzelfde geldt voor de kleine man Wes. Gelukkig bestaat er iets van Skype, zo ver weg maar toch dichtbij.
Rosco die een niet zo leuk bericht kreeg, maar er wel stond daar waar hij moest zijn.
Volgend jaar hebben RR & W weer toegezegd mee te gaan, helemaal geweldig.
De bedjes bij het zwembad werden voor dag en dauw al gereserveerd, zodat je wist dat je een thuisbasis had, elke dag weer een sport. Waar de roddelblaadjes en tennisrackets niet goed voor zijn.
Tussen alles door kwamen dan ook de tennisleraren even ingesmeerd met alles wat maar bruiner maakt even liggen of zomaar even kletsen op onze gereserveerde bedjes, omdat dat kon.
Een van de voordelen dat je vaker in hetzelfde hotel boekt is dat je niet zolang op een bestelling hoeft te wachten; een stap in de lobby en bij de bar aangekomen staat je cappuccino zonder cacao al op je te wachten. Of als de vijf ergens in de wereld op de klok staat een lekkere borrel.
Voor het komend jaar laat ik mij/ laten wij ons dan ook weer verrassen door Joost ons mee naar toe neemt, maakt niet mij uit waar. Tennisbanen, winkels want shoppen is OOK een sport, en zon bepalen de leefgebieden. Uiteraard goed te eten iets waar geen gebrek aan was en heb dan ook geen onvertogen woord over het niet lekker zijn in Topkapi en of Kremlin. Wat een luxe dat er een keus gemaakt kan worden waar je je benen onder de tafel kan zetten. Dus nogmaals: ik laat mij verrassen maakt niet uit waar ik terecht kom, COUNT ME IN!
NB: misschien tot 1 oktober, maar op_zeker tot volgend jaar 2e week maart op Schiphol!
Veel liefs van een vakantieganger tennisreizen.
Reisverslag Turkije 2010
Het was weer GROOT – GROOTS en PERFECT!
Opnieuw had ik het geluk mee te mogen voor deze twee weken. Sowieso vind ik deze Turkije tennisreis een bestseller met het verblijf bij een all inclusive ***** hotel, zoals wij dat hier in Nederland plegen te zeggen.
Zaterdag 13 maart was het zover mijn aftelticker stond op NUL. Dit jaar vanaf Schiphol vertrekkend naar hotel TOPKAPI in Antalya, onze tennisvakantie kan gaan beginnen.
Op Schiphol aangekomen werden handjes geschud en gezoend, na een jaar weer herenigd voor 1 of 2 weken. De meesten begonnen zich tussen neus en lippen door te ‘verontschuldigen’ omdat zij de hele winter niet getraind hadden. Bij mij maakte dat geen indruk, omdat ik alleen ‘theoretisch’ kan tennissen, maar dan alleen als ik niet praat tijdens het kijken. Kan ook heel vermoeiend zijn.
Wij waren groots en luidruchtig aanwezig met onze groep van meer dan 68 personen voor de eerste week.
Vooraf informatie, anders vergeet ik dit later in dit stuk te schrijven: ongeveer 26 personen gaan na een week weer terug en komt er weer een nieuwe frisse groep van 31 personen voor de tweede week. Ruim 41 personen blijven voor 2 weken, dus.
Wonderbaarlijk genoeg ging er een piepklein groepje tennissers van een andere tennisvakantie-organisatie – ( vrij vertaald: ik verveel me rot) - met ons meevliegen.
Nadat wij allemaal ingecheckt hadden, sommigen met een flinke overgewicht. Niet het overgewicht van de winterkost, maar van het aantal kilo’s in de koffers. Enkelen moesten bijbetalen en enkelen weer niet, de trekzak van Leny ging mee als handbagage zag ik. Ik, wij hadden bijna 15 kilo overgewicht, niets bijbetaald.
In het vliegtuig aangekomen, konden enkelen van ons lekker luxe plaats nemen op 3 vliegtuigstoelen, languit en in de slaapmodus. Lekker uitgerust in Turkije aankomen, is ook wel wat voor te zeggen, dat dan wel weer. De hotelkamers werden verdeeld en toen konden wij al gelijk gaan genieten van de zon. Eerst onwennig met onze melkflesjes in de zon; vanaf de tweede dag was één ieder al lekker op kleur, daar doe je het ook voor. Ik zag de eerste dag al dat er velen richting tennisbanen liep om deze te inspecteren, vermoedens die op waarheid berusten.
De tennisgroepen waren al ingedeeld en de tennistijden werden net als het jaar hiervoor in de koude hal opgehangen. De naam koude hal heb ik gegeven, omdat het daar altijd waait maar ’s avonds aardig fris/koud is.
De ‘nieuwe’ tennisleraar – Wesley - werd voorgesteld de andere 3 waren oude bekenden, behoren tot de inventaris daar waar de tennisvakanties plaatsvinden,onze Joost, Ron en Ros. Zelfs ik die niet tennis – alleen theoretisch -, zeg mijn tennisleraren. Die 2 weken ervaar ik de groep (van 2 weken en van 2 maal 1 week) altijd als one happy Family, heel eigen. Joost die niet zo op de voorgrond treedt maar alles goed onder controle heeft. Ron, Ros en dit jaar Wesley, die zich na het tennisgebeuren ook gezellig met iedereen is, socializing.
Eigenlijk zijn de volgende quotes vanuit het gastenboek (beter goed gejat dan slecht bedacht) voor het hierboven geschreven van toepassing:
Wat zeggen ze over Joost:
Quote ik hier Ger en Dini Dijkman:
Wij denken dat jouw Posiviteit,Correctheid, Enthousiasme en tomeloze Energie je reis zo populair maakt! Jijzelf doet de naam "Joost van der Marel tennisreizen". eer aan. Nogmaals bedankt voor de fantastische tennis vakantie.
En deze volgende quote is voor alle 4 tennisleraren van toepassing – ik ga er vanuit dat dit voor de gehele groep geldt- :
Quote ik hier Hans en Ria:
En natuurlijk onze grootste dank aan Joost, Rosco, Ron en Wesley, die ons elk jaar weer met veel geduld dezelfde fouten proberen af te leren. Hopelijk doen ze dat volgend jaar weer.
Quote ik hier Koos van Duinen:
Gedisciplineerde met humor doorspekte trainingen van Ron, Rosco, Wesley en last but not least Joost zullen het komend seizoen vele 8-jes veranderen in 7-tjes, 7-tjes in 6-jes etc. Al met al een aanrader 1e- klas!
~~ “Ik heb niet teveel gezegd?” ~~
Dit jaar was de toernooidag(en) op de donderdag(en). De eerste week ging de groep uit Purmerend wederom verkleed. Vorig jaar met de dames Karin, Irma en de groep uit Purmerend als “Silence I’ll kill you”. Dit jaar ging de groep nu bestaand uit 2 personen, Robert en Frank ipv 4 personen, verkleed als Heidi’s met alles d’erop en d’eraan. Geweldig, wat een vermaak was dat.
De tweede week waren ONZE tennisleraren verkleed en hebben een demonstratie gegeven. Joost en Ron als heren met glitter vestje, drollenvanger en hoed; Wesley en Rosco als dames, tutu, body, pruiken en make-up. De meisjes tegen de jongens.
Elke dag, tig keer per dag, werd er aan elkaar gevraagd of medegedeeld hoeveel graden het morgen zal zijn. Eigenlijk hebben wij gewoon MOOI weer gehad, extreem mooi, iedere dag volop zon. Genoeg zon voor iedereen.
Ik kan het niet laten om het après-tennisgebeuren in het zonnetje te zetten qua het tennisspel. In zo’n tennis-(1of 2)-weekje(s) gebeuren er praktisch altijd wel wat dingen waar uitvoerig over wordt gesproken. Zeker tijdens het après-tennis-gebeuren, waar wel of niet echt gebeurde verrichtingen enorm worden uitvergroot.... Hoe méér alcoholische versnaperingen hun weg via het keelgat hebben gevonden, hoe perfecter èn strakker de ballen werden en hoe sneller en nog technischer die werden afgeserveerd en of afgemaakt....
Kijk dat zijn dingen waar ik dan weer van kan genieten en ik heb genoten; volgend jaar ben ik weer van de partij!!!
Wat rookt de boer in de piep?????!
Jubileumreis naar Mexico - december 2009
We hadden afgesproken dat we elkaar op woensdag 2 december zouden ontmoeten op Schiphol, in het winkelgebied achter de douane. We gingen met 15 mensen voor 16 dagen naar het schiereiland Yucatan in Mexico, ter gelegenheid van het feit dat Joost al 25 jaar lang elk jaar een fantastische tennisreis organiseert.
Bij binnenkomst vonden we elkaar al heel snel, natuurlijk bij de koffiebar waar een deel van de groep al achter een lekkere cappuccino zat. Na de begroeting en uitwisseling van elkaars wederwaardigheden, moest er natuurlijk nog het een en ander taxfree worden aangeschaft. We troffen elkaar daarna weer bij de gate waar de Boeing 767 van Arkefly al klaar stond. Ieder maakte zich op zijn manier op voor de lange reis die voor ons lag. Het zou meer dan 13 uur vliegen zijn en na vertrek om 13:35 uur zouden we met het tijdverschil meegerekend en een tussenstop op Cuba om ca. 19:30 uur plaatselijke tijd in Cancún aankomen. Nadat er op Cuba een groep bleke en vermoeide passagiers ons vliegtuig verlaten had, kwam er een zelfde aantal flink gebruinde en vrolijk gestemde vakantiegangers het vliegtuig in. Maar eerst vlogen zij met ons mee naar Cancún, waar wij vervolgens uitstapten en hen achterlieten, klaar voor hun terugreis naar Nederland.
Voor ons begon de vakantie toen gelukkig nog.
De hele groep kwam op het internationale vliegveld van Cancún soepel door de strenge douane heen, behalve onze Joost en zijn nicht Anja, die haar hele koffer ter inspectie moest aanbieden en die haar hele hebben en houden doorzocht zag. Toen er een zak onvervalste Nederlandse drop tevoorschijn kwam, werd men argwanend en werd Anja aan een kruisverhoor onderworpen. Leg maar eens aan een Mexicaan uit wat drop is. Tenslotte legde men zich duidelijk ongaarne bij haar onschuld neer en mocht ze Mexico binnen.
Op naar de bus die ons naar Hotel Sandos Caracol Eco-Resort & Spa zou brengen.
Na een rit van meer dan een uur kwamen we bij het hotel aan. Een prachtige oprit bracht ons bij een nog prachtiger resort waar we in de receptie werden verwelkomd met een heerlijke cocktail, welke de eerste zou blijken van nog vele cocktails die de weken daarna zouden volgen. De één met een nog mooiere naam dan de ander: Tequila Sunrise, Margarita, Banana Mama, Sex on the beach, Mojito, Mai Tai, Caipirinha. En we hebben ze tijdens ons verblijf bijna allemaal geproefd.
Vervolgens werden we met een soort elektrische golfwagentjes naar onze kamers gebracht. Het bleek dat we allemaal een upgrade naar een duurdere kamer hadden gekregen. Dit betekende dat we een ruime kamer hadden met balkon, een eigen jacuzzi, een gratis minibar en een super-kingsize bed. Op alle kamers stonden ter verwelkoming een fles champagne en een grote fruitmand. We voelden ons meteen thuis, vooral door de champagne natuurlijk. Na ons te hebben opgefrist verzamelden we ons bij een van de bars, waarna we in het buffetrestaurant nog wat gegeten hebben. Daarna hebben we allemaal toch wel heel lekker in ons super-kingsize bed onze jetlag een beetje weggeslapen.
Het resort was mooi aangelegd, aan de kust, middenin de jungle van Yucatan. We zaten dus als het ware middenin een mangrove. Omdat het een ecopark was, was er ook veel flora en fauna te zien. Er liepen bijvoorbeeld wasbeertjes, iguana’s (een soort leguanen) en schildpadden rond en op het strand waren prachtige pelikanen te zien. De vele huisjes waar we onze kamers hadden en de zwembaden en restaurants lagen goed verdeeld over het park, alle verbonden door bruggetjes en paadjes, waardoor het niet te massaal overkwam. Alles werd goed onderhouden en het was heel schoon.
Er waren er 3 buffetrestaurants, 4 à la carte restaurants, verschillende bars, een spa met sauna, stoombad, whirlpool, massageruimte, fitness-centrum, theater en 6 zwembaden met elk een eigen bar. Verdeeld over de dag en avond waren er genoeg activiteiten waar je aan mee kon doen, dus je hoefde je er geen moment te vervelen.
Elke avond was er wel iets leuks: een film, een live show, een dansorkest of een mariachi-orkest dat je bij het diner een aubade aan je tafel bracht.
Om de dag kregen we tennisles van Joost. Gelukkig begonnen we ‘s morgens vroeg en stopten we om 11:00 uur, het werd dan al behoorlijk warm, ca. 30-35ºC en een luchtvochtigheid ca. 85%. Joost had echter geen medelijden met ons. We moesten gewoon van hem denken: “Warm? Het is helemaal niet warm!” Na afloop gutsten we de baan af, maar eigenlijk was het toch wel heel erg leuk.
Buiten het tennis om kon iedereen doen wat hij wilde: heerlijk aan het strand of bij het zwembad liggen, met de shuttlebus van het hotel naar het nabij gelegen voormalige vissersdorpje Playa del Carmen. Fifth Avenue is de winkelstraat van Playa en deze loopt van noord naar zuid parallel aan het witte zandstrand. Hier konden we shoppen, bij Starbucks een heerlijke cappuccino drinken of zo maar wat slenteren.
Een deel van de groep is een dag naar Isla Cozumel gegaan en is daar zelfs met een heuse onderzeeboot naar het op één na grootste koraalrif ter wereld afgezakt, het Maya Reef. De onderzeeboot zonk 35 meter diep om daar op de zeebodem het rif van dichtbij te laten zien.
Ook hebben we ons natuurlijk wat verdiept in de Maya-cultuur van Yucatan en hebben o.a. Chichén Itzá bezocht, een van de belangrijkste Mayasteden met een eigen beschaving. Chichén Itzá was in de zesde eeuw een belangrijke stad van de Maya’s, nu staat er o.a. de Piramide van Kukulcán, welke is opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Chichén Itzá ligt vlakbij de rand van de oude, grote krater van Chicxulub, welke is gevormd door de meteorietinslag, die ooit een eind maakte aan het bestaan van de dinosauriërs. Ook zijn we bij de Heilige Cenote (een ondergronds waterstelsel) geweest, een bron van 60 meter in diameter en 35 meter diep, waar vroeger mensen werden geofferd aan de regengod.
Het was een flinke busrit naar Chichén Itzá, maar we boften met de reisgids, Yvette, die heel enthousiast was en ons zoveel wilde vertellen over de Mexicanen, de Maya’s, de Azteken en haar leven in Mexico dat de tijd in de bus om vloog. Al toerend kwamen we door dorpjes en stadjes en konden zo ook veel van het binnenland zien.
De dagen vlogen om en al die tijd hebben we prachtig weer gehad. We hebben genoten van het luieren, van het tennissen, van het heerlijke Mexicaanse eten, van de lekkere cocktails, maar vooral ook van de zeer vriendelijke Mexicanen.
Maar het allermeest hebben we van elkaar genoten. We hebben veel met elkaar opgetrokken en heel veel gelachen.
Op de laatste avond kregen we nog een mooie speech van Joost en hij heeft ons beloofd dat de eerstvolgende jubileumreis misschien niet 10 jaar op zich zal laten wachten, maar dat we mogelijk ook zijn 30-jarige jubileum op weer zo’n fantastische locatie zullen gaan vieren.
We gaan Joost er vanaf nu elk jaar aan herinneren.
Reisverslag Turkije 2009
Alweer opgegeven voor de tennisreis 2009 georganiseerd door Joost van der Marel ...!
Het hele jaar hebben de meesten van ons zuinig met hun verlofuren gedaan om mee te kunnen met de tennisreis die georganiseerd wordt door Joost van der Marel. Dit jaar werd er als start van deze tennisreis uitgeweken naar Airport Brussel. Alles had te maken met de hoge tax die, als je via Schiphol zou afreizen, moest gaan betalen. Aangezien Joost van der Marel tennisreizen als goed en goedkoop bekend staat heeft hij ook dit jaar zijn naam in ere gehouden. RESPECT!
Dit jaar stond hotel TOPKAPI in Kundu (Antalya) op het programma om te kunnen relaxen na het tennisgebeuren.
In Turkije aangekomen begroetten wij de oude tennisreis_gaanders en de nieuwelingen werden in de groep opgenomen. In no-time wist je voor en achternaam en de spelkwaliteiten van iemand. Niet dat ik veel verstand van tennissen heb en al helemaal niet van de spelkwaliteiten, maar dit heb ik ook maar van horen zeggen, zeg maar.
Sommigen bleven een week sommigen kwamen de tweede week en weer sommigen bleven de volle hap, twee weken dus. Ik ben iemand die alles wil meemaken, dus ging voor de volle hap.
Dit jaar waren onze tennisleraren: Joost, Ron, Ros (de twee al behorende tot de tennisreis inventaris van Joost van der Marel) en Stefan. Alle tactieken en technieken werden door de tennisleraren uit de kast gehaald en overgebracht bij de leerlingen. Je kunt dan wel stellen dat geduld een schone zaak is, bij de tennisleraren wel te verstaan. De verhalen van sommigen gelovend, zouden de tennisleraren het er soms moeilijk mee hebben gehad tijdens de lessen. Met andere woorden de tactieken en technieken werden door de leerlingen goed overgenomen en tijdens de lessen goed uitgevoerd. ... Jaja tuurlijk ik geloof ze meteen ...
Aangekomen in hotel Topkapi zijn wij op onderzoek uitgeweest wat er allemaal te doen was in dit voor ons een nieuw hotel. Ook kregen wij later op de eerste dag een rondleiding olv Joost.
Wat een groot complex was dat, schitterend en ook van alle luxe (gemakken) voorzien.
Dit jaar hadden sommigen nu hun eigen Haarlemmerolie meegebracht, dus lieve lezers, je snapt het al wel, bruin dat we waren.
Voor zeven-euro-vijftig had je een paar uur een taxi met chauffeur tot je beschikking als je wilde gaan shoppen. Is dat luxe of is dat luxe..? Want shoppen zullen we, nadat er getennist of om en om in de zon gebakken is. Misschien voor een volgende keer een idee om een wekkertje te zetten en dan bij iedere keer als die afgaat omdraaien zodat je voor net zo bruin wordt als achter ...
Iedereen wil ik hartelijk bedanken voor de fijne tennisreis_vakantie, ik heb genoten.
Groet!
\r\n
\r\n
Reisverslag Turkije 2008
Eens moet het de eerste keer zijn!
Spannend hoor; na lang wikken en wegen en allemaal situaties die er elke keer tussendoor kwamen, eindelijk mijn koffers gepakt om mee te gaan met Joost van der Marel tennisreizen.
Renaissance Antalya Beach Resort & Spa in Beldibi , here I come!
Al jaren hoorde ik via-via-via wilde máár positieve verhalen over deze jaarlijks terugkerende tennisreizen, die door Joost van der Marel georganiseerd worden. Ik heb deze tennisreis nu voor het eerst zelf meegemaakt en er is niets is teveel over gezegd, alles was tot in de puntjes verzorgd, CHAPEAU! Als er iets niet ging zoals het moest gaan, dan geen paniek; Je gaf dit door aan Joost en deze weer aan Tom de PA die er alles aan deed om dit op te lossen.
Joost , Chantal, Ron en Ros gaven op een professionele wijze tennislessen, waar er ook ruimte was voor een grap en een grol. Dit was goed te zien toen er 4 mannen uit Purmerend verkleed als echte Scotten de tennisbanen opkwamen lopen om mee te doen aan het tennistoernooi.
Er werd in de eerste en de tweede week een tennistoernooi gehouden, de leerlingen konden al de geleerde technieken in de praktijk uitvoeren..
Als nieuweling werd ik gelijk opgenomen in de groep alsof wij elkaar al jaren kenden. Wat het weer betreft mochten wij niet klagen, ons witte velletje was aan het einde van de vakantie goed bruin gekleurd. Mede dankzij de Haarlemmerolie van onze Greet.
Voor of na het tennissen liepen er velen van ons door deze Haarlemmerolie als glibberwormen rond, of lagen glibberend op een ligbed bruin te bakken.
In de mooie lobby van hotel Renaissance kon je gezellig van elkaar genieten onder het genot van heerlijke drankjes en of een hapje. Voor de service die wij daar gekregen hebben geef ik een dikke 10.
Tegenover het hotel was er een winkelstraatje. ´s Avonds ging ik vaak na het diner met een groepje winkelen om cadeautjes te kopen voor de thuisfront, of voor mezelf. Het blijft altijd leuk om af te dingen - ons bent zunig of het - your price my price - discussie aangaan.
Onderling werden er weleens grapjes uitgehaald, maar wel op een leuke manier. Zoals een keer een manspersoon die net een bad of douche had genomen toen een ander manspersoon hem uit zijn hotelkamer lokte en de deur dichttrok... Daar bleef het niet bij; de manspersoon die hem uit de hotelkamer buiten sloot belde de security op met de mededeling dat er een manspersoon met alleen een handdoekje om zijn middel op de gang rondliep.
De security haastte zich naar het plaats delict en wilde deze persoon in de boeien slaan... Maar gelukkig kon deze manspersoon, die alleen een handdoek om zijn middel had, met handen en voeten uitleggen dat hij voor zijn eigen hotelkamer stond. De deur werd open gedaan en hij moest als bewijs zijn paspoort laten zien.
En zoals bij alles in het leven, komt aan alle leuke dingen een eind. Ik had mezelf toen voorgenomen om volgend jaar weer van de partij te zijn.
Groetjes en tot volgend jaar, van een nieuweling.
Verslag Turkije Maart 2007
Het is hier fantastisch…..
Voor de 24e keer heeft Joost van der Marel een tennisreis georganiseerd. Zodra de bestemming van de tennisreis bekend is gemaakt stromen al snel de inschrijvingen binnen. Ik vond het erg opvallend dat, zonder reclame te maken, er zo snel allerlei mensen voor die tennisreis inschreven. Om eens zelf te ervaren waarom verschillende mensen zo gretig waren besloot ik zelf maar eens met die tennisreis mee te gaan.
Op 13 maart werden we ’s middags keurig met een bus van het station in Apeldoorn opgehaald om koers te zetten naar Schiphol. Daar aangekomen konden we nog even genieten van een Hollands zonnetje. Het bleek achteraf de laatste zonnige dag in Nederland te zijn, want de weken daarop was het in Nederland hondenweer.
Na een korte transfer van het vliegveld in Antalya kwamen we tegen 23:00 uur in ons verblijf aan: het prachtige Venezia Palace hotel. De hongerigen onder ons konden zich meteen naar het restaurant spoeden. De dorstigen konden gebruikmaken van de bar in de lounge. Na een snelle en accurate incheck-procedure kon iedereen zijn kamer opzoeken of langer in de lounge blijven.
De volgende dag kon je tijdens het daglicht de omvang en de pracht van Venezia Palace pas echt zien. Direct aan het strand gelegen beschikt het complex over een verwarmd binnenbad en een (erg koud) en buiten zwembad. Daarnaast verschillende barretjes, kleine winkeltjes, vele sportfaciliteiten, een internet-café, massagesalon, fitness-ruimte enzovoorts.
Tijdens de kennismakingsbijeenkomst werd de groepsindeling voor de tennislessen bekend gemaakt en in de hal kon iedereen elke avond zien hoe laat hij moest tennissen. Vier kunstgrasbanen konden worden benut voor de lessen of om vrij te spelen. Elke dag twee tennislessen die door vier tennisleraren werden gegeven. Naast Joost verzorgden Chantal, Ron en Rosco de tennislessen. Er was door de tennisleraren een compleet lesprogramma opgezet. Hierdoor kon je alle slagen oefenen, maar je kon ook zelf andere tennisaspecten inbrengen. De totale formule is erg goed en wat voorop staat is dat je geen verplichtingen hebt. Wanneer je tijdig doorgeeft dat je een les wilt laten vervallen kun je die dag of dagdeel naar eigen inzicht invullen.
Elke week werd er een toernooi gehouden met winnaars- en verliezersronden. Je speelde dan in ieder geval twee partijen. Na de finales gaven de tennisleraren een demonstratiewedstrijd en werd een groepsfoto gemaakt.
Daarnaast werd er elke week een klaverjas- en jokertoernooi georganiseerd en kon in plaats van het buffet ingeschreven worden voor het á la carte eten in het Italiaanse restaurant.
In totaal gingen er 91 personen mee naar Turkije. Sommigen gingen slechts één week anderen bleven twee weken. Het was een enorm gemêleerd gezelschap: getrouwden – alleenstaanden – ouderen en jongeren. Leden van TV De Maten vertegenwoordigden de meerderheid. Maar ook leden van andere Apeldoornse tennisverenigingen en personen uit Purmerend en Hengelo gingen mee. Natuurlijk ontstaat er groepjesvorming, maar over het algemeen werden er tijdens de diverse activiteiten en in de lounge toch wisselende contacten opgedaan.
Natuurlijk staat de gemeenschappelijke interesse ‘tennis’ centraal. Toch viel het me op dat ook de personen die vanwege blessures niet aan de tennisactiviteiten meededen met volle teugen genoten van deze reis. Dat is onder meer te wijten aan de vele faciliteiten die het complex te bieden heeft. Maar ook het goede weer en de andere georganiseerde activiteiten zijn daar mede debet aan.
Alle lof voor Joost, die voor een goede prijs een prima tennisreis heeft georganiseerd. Ook de enthousiaste andere tennisleraren hebben daar een belangrijke rol in vervuld. Natuurlijk mag Tom Soeteman niet in dit rijtje ontbreken. Als personal assistant van Joost was hij altijd aanspreekbaar.
Enkele opmerkelijke ervaringen:
er zijn geen privileges voor het dagelijks bestuur
in een Turkse Dolmus kunnen bijna 50 personen in een 12 personenbus
spreek nooit het woord ‘wodka’ uit tegen een Rus
een Turkse massage is een echte openbaring, omdat je na een massage alleen in met enkel kaarslicht verlicht kamertje ligt en het gevoel krijgt dat je opgebaard ligt
er zijn manieren om Tom stil te krijgen
Israëliërs zijn dol op blond
Loes kan veel met haar ogen
zeg nooit Schumacher tegen een Turkse taxichauffeur
voor 0,75 Euro krijg je een toeristische rondrit van 1 ½ uur
Rosco werd voor kampbeul uitgemaakt tijdens zijn conditieoefeningen rond een stoel en zijn tasje
Elly heeft ondanks waarschuwingen toch een bommetje in het zwembad gemaakt
de vraag werd gesteld waarom de Purmerendse mannen met een Superman shirt op de groepsfoto gingen
Hengelo moet je zonder ‘h’ en met een erg lange ‘o’ uitspreken
waarom associëren de bedienden in het hotel de Nederlanders met hash?
er zitten gelukkig airbags in de vorm van brede Turkse achterwerken in een Dolmus
Henk en Tom gaan nu eindelijk een herstelperiode in
Marijke kreeg ongevraagd een kledingadvies
Han kan zo als notaris door het leven
Otto werd als toetjesmonster betiteld
Corrie heeft eindelijk haar cryptogram opgelost
Reisverslag Turkije 2006
Hier mijn verslag van de tennisreis van maart 2006.
Nu ben ik van nature een zonneaanbidder en ook best wel sportief ingesteld dus ben ik op het Internet gaan surfen om een zonnige vakantieoord uit te zoeken en ook nog om eens een keer sportief door te brengen. Hier kwam ik verschillende tennisreisaanbiedingen tegen, dat leek mij wel wat. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en contact gezocht met enkele tennisreisorganisaties en met Joost van der Marel.
Joost van der Marel bleek verreweg de goedkoopste te zijn en voor mij dus klip en klaar; ik kon de tweede week mee daar er nog plek vrij was gekomen. Dedatum van die tweede week kwam mij gelukkig ook goed uit, omdat de zaak waar ik werkte die week gesloten zou zijn, dus hoefde ik geen verlofdagen op te nemen.
Joost vertelde mij dat de tennisreis naar Venezia Palace de Luxe met 5 sterren in het plaatsje Kundu gepland stond, dus niet ver van het vliegveld van Antalya. Dus wij hoefden niet lang in de bus te zitten na de vliegreis. Er gaan altijd alleenstaanders, alleengaanders en echtparen mee, dus was het niet raar dat ik als vrouw alleen mezelf hiervoor zou aanmelden. Dat stelde mij gerust en had er dan ook alle vertrouwen in.
Joost bleek trouwens ook in Nederland een ‘busservice’aan te bieden. Op de dag van vertrek stap je in Apeldoorn op de bus en als je elders in Nederland woont, en Utrecht makkelijker instappen is, dan kon je je hier ook voor aanmelden. Dit was in mijn geval een goede optie, ik kon in Utrecht instappen en op Schiphol uitstappen.
De tennislessen werden gegeven door Joost (zelf), Chantal, Joerie en Rosco, die buiten de banen ook gezellig met de groep meededen. Het was niet zo dat je de hele week les kreeg van een en dezelfde tennisleraar, maar dit rouleerde steeds. Dat vond ik wel een goede formule.
Ik heb in die week best wel veel bijgeleerd wat tennissen betreft, hopelijk dat ik dit tijdens de competitie kan toepassen …..
Het hotel, Venezia Palace, was echt super de luxe en de sterren meer dan waard, lekker eten, hygiënisch en er werd goede service verleend. Iets wat ook heel erg belangrijk is als je moe maar voldaan van de tennisbaan afkomt. Als je wilde kon je met de groep optrekken en als je lekker op jezelf wilde zijn of op je hotelkamer rustig een boek wilde lezen, was dit ook geen probleem. Alles MAG niks MOET!
Wij zijn ook een keer met een hele groep, nadat iemand een busje had gehuurd, naar Antalya geweest. Naar de markt. Er werd niet eens raar opgekeken dat ik als ‘eerste-jaars’ zei dat ik ook graag meewilde. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Ik vind de tijdstip maart een goed uitgekozen periode om zo’n tennisreis te organiseren, dan is het nog lekker rustig in de hotel(s). Als je zoals wij met een groep in een hotel zit dan is het heel overzichtelijk. Je hoeft ook nergens lang te wachten, en je hoefde niet al te vroeg op te staan om je zonnebedje te ‘reserveren’ door een handdoek of boek op te leggen... Er waren ook altijd genoeg handdoeken om te gebruiken bij het zwembad.
Volgend jaar, 2007, staat Venezia Palace de Luxe weer op de planning, ik hoef er niet over na te denken en zal mij hier dan ook voor opgeven.
Dus tot volgend jaar!
\r\n
Verslag Turkije 2005
Een of de Tennisvakantie in 2005
Al vele jaren trekt Joost van der Marel in het voorjaar (2de helft maart zo’n beetje) met een grote groep tennisenthousiastelingen naar het zonnige zuiden.
Ze gaan op tennisvakantie. Omdat ik de laatste keer weer deel mocht uitmaken van deze "Turkije –selectie" wil ik jullie er wel eens iets meer over vertellen.
Er doen wel vele verhalen de ronde, maar het fijne weten jullie er vast niet van; er hangt namelijk een waas omheen, een soort rookgordijn en dat komt van de hasj! Ja, echt!
Maar laat ik maar bij het begin beginnen.
De "harde kern" ( de meeste gaan dan ook 14 dagen mee ) reist op de vertrekdag per bus naar Schiphol. Al gauw gaan de eerste bolletjes rond….. De eigenvervoer medereizigers ( ook die niet uit Apeldoorn e.o afkomstig zijn ) voegen zich op Schiphol bij de groep, want ze willen wel met het vliegtuig mee. Dat vliegen is anno 2005 nog steeds iets aparts. Ik durf te wedden dat de meeste maatschappijen al jaren doende zijn, om op chartervluchten ieder jaar de stelbreedte en de beenruimte 1cm in te korten ( op je eigen toilet zit je heel wat rianter! ). Maar goed, je vliegt en dat grotendeels ongestoord. Alleen als je helemaal achter in het toestel komt te zitten ( naast het toilet) is het minder ongestoord. Daar bemerk je hoeveel "zeikerds" er op een vlucht in een toestel zitten….
Op de plaats van bestemming aangekomen het vliegveld Antalya, wil je graag zo snel mogelijk het toestel uit. Mooi niet, er zijn nog +/- 150 wachtenden voor je, die eerst nog hun uit de kluiten gewassen, beautycases, tassen en handkoffers uit de bagagevakken proberen te wrikken. Dan is Visum kopen, paspoortcontrole, koffers van de band halen, door de douane lopen ( met een onschuldig gezicht ), naar de bus voor de transfer naar het hotel, voor de meeste een routine klus. Maar je bent er nog niet, want de bussen vertrekken nooit meteen. Er is altijd wel iets niet in orde: een koffer of een passagier zoek, of de host moet zo nodig nog iets zeggen over het weer, over het geld, of over het water, dat je niet moet drinken. Maar het komt altijd goed.
Bij het hotel aangekomen ervaar je voor het eerst de kracht van zo’n groep, een dikke of misschien toch dunne 50 mensen en bloc stormen ze op de receptie af en willen uiteraard allemaal als eerste de kamer van hun keuze hebben. Dit duurt even, maar het komt goed ( als het niet meteen is, dan toch de volgende dag of zo..)
Je doet je Kaya Belek armband om en je kunt beginnen met onbeperkt genieten van het all- inclusieve aanbod. Na een naar gelieven lange of korte nachtrust, breekt dan je eerste Turkse tennisvakantiedag aan. Je begint met een uitgebreid ontbijt. Het is, dat je alles zelf nog moet pakken, maar verder mankeert er helemaal niets aan. Dan volgt de eerste bijeenkomst, waar Joost zijn medewerk(st)ers aan de groep voorstelt.
Zo is daar Chantal, ons wel bekend, Rosco: nooit van gehoord ( maar hebben we wel leren kennen! ) en Menno, de broer van Niek, niet onbekend. De indeling van de groepen wordt bekendgemaakt en uiteraard het lesrooster. Ter afsluiting klinkt dan voor de eerste keer Joost zijn yell over het complex: " Wat reukt de boer in de piep? Hasj, Hasj, hasj! " Zo, nu weet iedereen ten minste dat we er weer zijn! Nog gauw even een lichte lunch en dan beginnen we aan het programma. Over die tennislessen zullen jullie van mij geen woord horen, jullie weten er allemaal veel meer vanaf dan ik. Na afloop van de lessen verzamelen de meeste zich in de lounge, om onder het genot van een drankje " bij te praten". Sommige zoete kouwen zijn dan al naar de "high tea" geweest voor een kopje thee of koffie met een koekje erbij……
Successievelijk verlaten de groepsleden de lounge weer, om: te gaan zwemmen, zich te laten scrubben of masseren, naar de sauna te gaan of een stoombad te nemen of gewoon om in bad te gaan of zich te douchen en om te kleden voor het diner. Voor het diner moet je namelijk wel even gaan zitten. Het aanbod middels de diverse buffetten is onvoorstelbaar. Het kost je al zeeën van tijd om je keuzes te maken, laat staan om het op te eten. En het is altijd gezellig aan tafel met elkaar en een glas wijn erbij. De finale in de vorm van een toetjesbuffet mag ook wel even genoemd worden, want dat is om de vingers bij af te likken.
Na deze uitbundige maaltijd gaan velen weer naar de lounge voor een kopje koffie of een drankje. Er is vaak live muziek, dus er kan gedanst worden. Als je geluk hebt, treedt het "eigen Matrozenkoor" ook nog op, en dan gaat het dak eraf! Degenen, die het daar te lawaaiig vinden gaan in de lobby of boven bij de bar een kaartje leggen en weer anderen trekken zich terug op hun kamer om TV te kijken, of een boek te lezen. En als "de oudjes" zich dan ter ruste begeven, gaat de jeugd natuurlijk nog naar de disco. Op alle overige dagen wordt in principe hetzelfde programma afgewerkt! Een lesweek wordt afgesloten met een zgn. Rommelpot. Joost heeft mij vertrouwelijk medegedeeld, dat het er eigenlijk om gaat, te bekijken of wij er wel iets van geleerd hebben. Eerlijk gezegd komt dat niet altijd goed uit de verf.
\r\n
Tot slot spelen de tennisleraren een DEMO. En dat is mooi man, echt hartstikke leuk. De echte afsluiting vindt dan weer in de lounge plaats, waar we met z’n allen een borrel drinken. Dit is ook weer zo’n moment voor onze yell. De overige hotelgasten schrikken zich een hoedje. De volgende dag is dan de zgn. wisseldag. De 1e weekgroep gaat naar huis, de 2e weekgroep arriveert. De blijvers hebben dan een dag ter vrije besteding. Velen gaan dan per taxi, per autobus of soms zelfs wel lopend naar Ka3je om inkopen te doen. Met tassen vol kleren weer terug, de mooiste ( chique ) kledingstukken tegen spotprijzen ingeslagen. ( het is dan ook allemaal namaak....). Nu maar hopen, dat de Nederlandse douane net als hun Turkse collega’s straks op Schiphol een beetje de andere kant opkijkt.
Beste lezers: de terugreis beschrijf ik niet apart. Die lijkt namelijk ( afgezien van een eventuele vertraging ) precies op de heenreis, maar dan in omgekeerde richting. En dan ben je weer terug in Apeldoorn. Blij dat we weer thuis zijn, jammer dat het voorbij is, nemen we afscheid van elkaar: tot volgend jaar!!
Joost cs, bedankt voor de lessen en de organisatie, medereizig(st)ers bedankt voor de gezelligheid! Het was weer een heel fijne (tennis) vakantie!
H.v.B
\r\n