Gastenboek    

 Beoordeling hotel

De Veluwe van Werven -Apeldoorn

Een of de Tennisvakantie in 2005

Al vele jaren trekt Joost van der Marel in het voorjaar (2de helft maart zo’n beetje) met een grote groep tennisenthousiastelingen naar het zonnige zuiden.

Ze gaan op tennisvakantie. Omdat ik de laatste keer weer deel mocht uitmaken van deze "Turkije –selectie" wil ik jullie er wel eens iets meer over vertellen.

Er doen wel vele verhalen de ronde, maar het fijne weten jullie er vast niet van; er hangt namelijk een waas omheen, een soort rookgordijn en dat komt van de hasj! Ja, echt!

Maar laat ik maar bij het begin beginnen.

De "harde kern" ( de meeste gaan dan ook 14 dagen mee ) reist op de vertrekdag per bus naar Schiphol. Al gauw gaan de eerste bolletjes rond….. De eigenvervoer medereizigers ( ook die niet uit Apeldoorn e.o afkomstig zijn ) voegen zich op Schiphol bij de groep, want ze willen wel met het vliegtuig mee. Dat vliegen is anno 2005 nog steeds iets aparts. Ik durf te wedden dat de meeste maatschappijen al jaren doende zijn, om op chartervluchten ieder jaar de stelbreedte en de beenruimte 1cm in te korten ( op je eigen toilet zit je heel wat rianter! ). Maar goed, je vliegt en dat grotendeels ongestoord. Alleen als je helemaal achter in het toestel komt te zitten ( naast het toilet) is het minder ongestoord. Daar bemerk je hoeveel "zeikerds" er op een vlucht in een toestel zitten….

Op de plaats van bestemming aangekomen het vliegveld Antalya, wil je graag zo snel mogelijk het toestel uit. Mooi niet, er zijn nog +/- 150 wachtenden voor je, die eerst nog hun uit de kluiten gewassen, beautycases, tassen en handkoffers uit de bagagevakken proberen te wrikken. Dan is Visum kopen, paspoortcontrole, koffers van de band halen, door de douane lopen ( met een onschuldig gezicht ), naar de bus voor de transfer naar het hotel, voor de meeste een routine klus. Maar je bent er nog niet, want de bussen vertrekken nooit meteen. Er is altijd wel iets niet in orde: een koffer of een passagier zoek, of de host moet zo nodig nog iets zeggen over het weer, over het geld, of over het water, dat je niet moet drinken. Maar het komt altijd goed.

Bij het hotel aangekomen ervaar je voor het eerst de kracht van zo’n groep, een dikke of misschien toch dunne 50 mensen en bloc stormen ze op de receptie af en willen uiteraard allemaal als eerste de kamer van hun keuze hebben. Dit duurt even, maar het komt goed ( als het niet meteen is, dan toch de volgende dag of zo..)

Je doet je Kaya Belek armband om en je kunt beginnen met onbeperkt genieten van het all- inclusieve aanbod. Na een naar gelieven lange of korte nachtrust, breekt dan je eerste Turkse tennisvakantiedag aan. Je begint met een uitgebreid ontbijt. Het is, dat je alles zelf nog moet pakken, maar verder mankeert er helemaal niets aan. Dan volgt de eerste bijeenkomst, waar Joost zijn medewerk(st)ers aan de groep voorstelt.

Zo is daar Chantal, ons wel bekend, Rosco: nooit van gehoord ( maar hebben we wel leren kennen! ) en Menno, de broer van Niek, niet onbekend. De indeling van de groepen wordt bekendgemaakt en uiteraard het lesrooster. Ter afsluiting klinkt dan voor de eerste keer Joost zijn yell over het complex: " Wat reukt de boer in de piep? Hasj, Hasj, hasj! " Zo, nu weet iedereen ten minste dat we er weer zijn! Nog gauw even een lichte lunch en dan beginnen we aan het programma. Over die tennislessen zullen jullie van mij geen woord horen, jullie weten er allemaal veel meer vanaf dan ik. Na afloop van de lessen verzamelen de meeste zich in de lounge, om onder het genot van een drankje " bij te praten". Sommige zoete kouwen zijn dan al naar de "high tea" geweest voor een kopje thee of koffie met een koekje erbij……

Successievelijk verlaten de groepsleden de lounge weer, om: te gaan zwemmen, zich te laten scrubben of masseren, naar de sauna te gaan of een stoombad te nemen of gewoon om in bad te gaan of zich te douchen en om te kleden voor het diner. Voor het diner moet je namelijk wel even gaan zitten. Het aanbod middels de diverse buffetten is onvoorstelbaar. Het kost je al zeeën van tijd om je keuzes te maken, laat staan om het op te eten. En het is altijd gezellig aan tafel met elkaar en een glas wijn erbij. De finale in de vorm van een toetjesbuffet mag ook wel even genoemd worden, want dat is om de vingers bij af te likken.

Na deze uitbundige maaltijd gaan velen weer naar de lounge voor een kopje koffie of een drankje. Er is vaak live muziek, dus er kan gedanst worden. Als je geluk hebt, treedt het "eigen Matrozenkoor" ook nog op, en dan gaat het dak eraf! Degenen, die het daar te lawaaiig vinden gaan in de lobby of boven bij de bar een kaartje leggen en weer anderen trekken zich terug op hun kamer om TV te kijken, of een boek te lezen. En als "de oudjes" zich dan ter ruste begeven, gaat de jeugd natuurlijk nog naar de disco. Op alle overige dagen wordt in principe hetzelfde programma afgewerkt! Een lesweek wordt afgesloten met een zgn. Rommelpot. Joost heeft mij vertrouwelijk medegedeeld, dat het er eigenlijk om gaat, te bekijken of wij er wel iets van geleerd hebben. Eerlijk gezegd komt dat niet altijd goed uit de verf.

Tot slot spelen de tennisleraren een DEMO. En dat is mooi man, echt hartstikke leuk. De echte afsluiting vindt dan weer in de lounge plaats, waar we met z’n allen een borrel drinken. Dit is ook weer zo’n moment voor onze yell. De overige hotelgasten schrikken zich een hoedje. De volgende dag is dan de zgn. wisseldag. De 1^e weekgroep gaat naar huis, de 2^e weekgroep arriveert. De blijvers hebben dan een dag ter vrije besteding. Velen gaan dan per taxi, per autobus of soms zelfs wel lopend naar Ka3je om inkopen te doen. Met tassen vol kleren weer terug, de mooiste ( chique ) kledingstukken tegen spotprijzen ingeslagen. ( het is dan ook allemaal namaak....). Nu maar hopen, dat de Nederlandse douane net als hun Turkse collega’s straks op Schiphol een beetje de andere kant opkijkt.

Beste lezers: de terugreis beschrijf ik niet apart. Die lijkt namelijk ( afgezien van een eventuele vertraging ) precies op de heenreis, maar dan in omgekeerde richting. En dan ben je weer terug in Apeldoorn. Blij dat we weer thuis zijn, jammer dat het voorbij is, nemen we afscheid van elkaar: tot volgend jaar!!

Joost cs, bedankt voor de lessen en de organisatie, medereizig(st)ers bedankt voor de gezelligheid! Het was weer een heel fijne (tennis) vakantie!

H.v.B

U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website verzenden aan: info@vandermarel.com.
Laatst bijgewerkt: 28 maart 2008